λεκτικών παροξυσμών,

εντός γραμμάτων

κοινών ή κενών,

σε δειλές προτάσεις

με κρυμμένες κραυγές,

χωροχρονική ασυνέχεια

απαλλακτικών πορισμάτων

με αθώωση ενόχων,

απατηλή περιπέτεια

ενδόμυχων συγκρούσεων

με ήττες νικητών.

-

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

              (Ποιήματα)

      Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία

        Θεσσαλονίκη 2010

          Σελίδες 80

    ISBN: 978-960-457-417-9

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Ενδόγραμμα” (ποιήματα) από τις εκδόσεις “Μαλλιάρης Παιδεία“.

Είναι το πέμπτο ποιητικό βιβλίο του Λαρισαίου γιατρού και ποιητή. Προηγήθηκαν τα βιβλία: “Ίχνη” (Λάρισα 1985), “Πήλινα Πρόσωπα” (Λάρισα 1992), “Νοητή Γραμμή” (Λάρισα 2005) και “Dunes (Θίνες)” (Βουκουρέστι, Ρουμανία 2007).

Κυκλοφόρησε  το νέο βιβλίο του Δημήτρη Π. Κρανιώτη ”Ενδόγραμμα” (ποιήματα) από τις εκδόσεις “Μαλλιάρης Παιδεία” (ISBN: 978-960-457-417-9, 80 σελίδες, Θεσσαλονίκη 2010).

μπρος στα μάτια

που κάρφωσαν

με το βλέμμα

της αμφισβήτησης

το ιδιόχειρο

κενό γράμμα

της συνείδησής σου.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

φυλάγοντας φωτιές,

φρουρούν

φωνές φευγάτες,

φοράνε

φύλλα φωνήεντα,

φτηνά φιλιά

φοβούνται,

φονεύουν

φήμες φαντάσματα,

τα ποιήματα φταίνε!

        -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

ανθρώπων πνοές,

ανήθικων όντων

σκληρές εντολές,

μορφασμοί πόνου,

λυτρωμού αρνητές,

ύδωρ παγετώνων.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

στις απαντοχές

μιας ανείπωτης θλίψης,

έστησε η αρμύρα

του κύματος

κι έκαψε τις οδύνες,

σχεδιάζοντας

με λιτές γραμμές

κορμιά στερνής απάτης.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

σε στάση λεωφορείου,

εντός παρενθέσεων

κοινών συναινέσεων,

θυμός

εκτός δωματίου,

εντός ακραίων θέσεων

απόλυτων αντιθέσεων,

κραυγή δια βίου.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη) 

γλυκιάς συμμορίας

αρχαίων θνητών

θέτουν αποσιωπητικά,

σε αέρινα γεφύρια

που ενώνουν απόψεις,

που αγγίζουν

τις υδάτινες του ποταμού

διπλές όψεις

κι αρχίζουν

να γκρεμίζονται,

καθώς περνούν προδότες.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη) 

μ’ ακούς,

ίσως αύριο ν’ απέχεις,

μα σήμερα αντέχεις.

Κυρίως

ρώτησες πολλά,

μα έχασες τα λίγα.

Κυρίως

έφυγες νωρίς.

Ίσως αύριο

να μην έρθεις.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

επινόησα χαμόγελα,

παγιδεύοντας

αστείρευτες δικαιολογίες,

που υφίστανται

ως αλγόριθμοι,

σ’ εξίσωση ερώτων.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

την επομένη των ερώτων,

όρκων πίστης και αγάπης,

με τα βέλη

να διεκδικούνε

μες στο ψέμα

λάθη, πάθη,

να καρφώνονται

στο στόχο

άδηλης αναπνοής,

επτασφράγιστης απάτης,

που η λήθη

δεν σκιάζει,

αφού τ’ άλλοθι φωλιάζει

σ’ επί χρήμασι στιγμές

ιερόδουλων Τετάρτης.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

με νόημα

στον ωκεανό της ώρας,

σβήνοντας

απ’ το βλέμμα μας

τρελών λεπτών

αντίο.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

σου πρέπει,

για όσα πάλεψε

η νιότη σου

να δώσει στους αιώνες,

ζώντας

στου κορμιού τα όρια

με ψυχή και αξία,

ζητώντας

του μυαλού εφόδια

με ιδανικών σοφία,

νικώντας

ανυπέρβλητα εμπόδια

στης δόξας την πορεία.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

των Τεμπών ομορφιά,

δεν θέλησες

να ‘ρθεις στο φως

των “σ’ αγαπώ”,

μα έτρεξες να χαθείς

μες στους ψιθύρους

προσευχών,

μες στα φιλιά

άλλων Θεών,

ευωδιαστή Δάφνη

στου Πηνειού τις όχθες,

που χρώμα παίρνεις

απ’ τη λάμψη κεραυνών,

άρωμα απόλυτης άρνησης

στα “θέλω” των παθών.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

ισοπέδωσε πολιτείες,

που ακλόνητα πίστευαν

ότι είναι ανίκητες.

Δεν ρώτησαν,

δεν σιώπησαν,

από ισόποσα

φυλλώματα γλώσσας

με ψεύτικα λόγια

προδόθηκαν.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

στο ημερολόγιο

συννεφιασμένου πρωινού,

με τη βροχή ν’ αντέχει,

αμετανόητα να ξεπλένει

ενοχών Ερινύες,

νίκες και ήττες

σε αμαρτωλές γωνίες

πεζοδρομίων και δωματίων,

στιγμών ελασσόνων

κι ομοίων.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

αιώνιου πνεύματος

αρχαίων Ελλήνων,

στης ελιάς

το ανίκητο δέος

αψηφούν

τα δελτία πολέμου

κι οδηγούν στην Ειρήνη

με νίκες.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

τώρα για το χθες,

αφού το άτολμο

“υπέρ πάντων”

και το νευρικό

“κατά πάντων”

υπέγραψε προδοσίες

στη λευκή επιταγή

του μέλλοντός μας.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

με εικόνες

εντόνων συναισθημάτων,

γυμνά καδρόνια

με πίνακες

απρόσωπων ενδυμάτων,

πλάνες κατ’ εξακολούθηση

ανενεργών ηφαιστείων,

αλάνες υπό εξαφάνιση

παιδικών βίων,

πληγές θυμωμένες

σε δίκες στημένες

κι εμείς εντολοδόχοι

ιδεών κλεπταποδόχοι.

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

της ελιάς,

κόβω σεντόνια

πυρκαγιάς,

ελπίδων σωτήρων

αυτοπροσκαλεσμένων,

ορίων δακρύων

περιορισμένων. 

       -

(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

μονοπάτια

της απόλυτης ευτυχίας,

τρέχουμε, κουραζόμαστε,

φωνάζουμε, θυμώνουμε,

μα φταίμε.

Σιωπή.

Βαδίζουμε, χανόμαστε,

γελάμε, αγαπιόμαστε,

μα κλαίμε.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Νοητή γραμμή“, 2005)

της φωτιάς.

Θλιμμένη σκέψη

μιας γριούλας.

Πνοή…

Πνοή ζωής

που κόπηκε.

Ελπίδα σβησμένη

απ’ τα χνώτα

της συμφοράς.

Ο καθρέφτης ράγισε.

Τώρα πια

τι να πεις;

Δε σκέφτεσαι.

Μονάχα ζητάς!

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992)  

Νίκησες!

Δεν πρέπει να λυπάσαι.

Τ’ ανέκδοτά σου ποιήματα

πάντοτε να θυμάσαι

δεν θάφτηκαν,

δεν λύγισαν

στο πέρασμα του χρόνου.

Σαν το χρυσάφι μες στη γη,

μένουν,

ποτέ δεν λιώνουν.

Θ’ αργήσουν,

όμως θα δοθούν

κάποτε στο λαό τους,

να του προσφέρουν

το γλυκό, αθάνατο καρπό τους.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992)

ανέκφραστα,

θαμμένα

κάτω απ’ την άμμο

πολυσύχναστης πλαζ,

με χαμόγελα από μπετόν,

τα πρόσωπά μας.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992) 

πεσμένες

απ’ τον όγδοο όροφο.

Σκορπισμένα τα γράμματα

νεκρά στο πεζοδρόμιο,

κάτω απ’ τα παπούτσια

των περαστικών.

Ένα “α” κι ένα “ω”

ξεχασμένα σιγοσβήνουν

στην τσέπη ενός διαβάτη.

Για πρώτη φορά

το ένα δίπλα στο άλλο.

Για πρώτη φορά

και τα δυό μαζί,

κοντά στην καρδιά του.

Όμως αδιαφορεί.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992)

με νότες ρεμπέτικου

χαϊδεύουν

το ένα δεύτερο

της διάθεσής μου,

ένα πρωινό

που ο ήλιος

χτίζει με μαεστρία,

απατηλές υποσχέσεις

μνημείων,

που με δέος

ορθώνονται μπροστά μας.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Νοητή γραμμή“, 2005)