Λύγισες

μπρος στα μάτια

που κάρφωσαν

με το βλέμμα

της αμφισβήτησης

το ιδιόχειρο

κενό γράμμα

της συνείδησής σου.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Φωτίζουν

φυλάγοντας φωτιές,

φρουρούν

φωνές φευγάτες,

φοράνε

φύλλα φωνήεντα,

φτηνά φιλιά

φοβούνται,

φονεύουν

φήμες φαντάσματα,

τα ποιήματα φταίνε!

        -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Εντόνων ιόντων

ανθρώπων πνοές,

ανήθικων όντων

σκληρές εντολές,

μορφασμοί πόνου,

λυτρωμού αρνητές,

ύδωρ παγετώνων.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Τρελή γιορτή

στις απαντοχές

μιας ανείπωτης θλίψης,

έστησε η αρμύρα

του κύματος

κι έκαψε τις οδύνες,

σχεδιάζοντας

με λιτές γραμμές

κορμιά στερνής απάτης.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Λυγμός

σε στάση λεωφορείου,

εντός παρενθέσεων

κοινών συναινέσεων,

θυμός

εκτός δωματίου,

εντός ακραίων θέσεων

απόλυτων αντιθέσεων,

κραυγή δια βίου.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη) 

Λόγια σοφά

γλυκιάς συμμορίας

αρχαίων θνητών

θέτουν αποσιωπητικά,

σε αέρινα γεφύρια

που ενώνουν απόψεις,

που αγγίζουν

τις υδάτινες του ποταμού

διπλές όψεις

κι αρχίζουν

να γκρεμίζονται,

καθώς περνούν προδότες.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη) 

Κυρίως

μ’ ακούς,

ίσως αύριο ν’ απέχεις,

μα σήμερα αντέχεις.

Κυρίως

ρώτησες πολλά,

μα έχασες τα λίγα.

Κυρίως

έφυγες νωρίς.

Ίσως αύριο

να μην έρθεις.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Εντέχνως

επινόησα χαμόγελα,

παγιδεύοντας

αστείρευτες δικαιολογίες,

που υφίστανται

ως αλγόριθμοι,

σ’ εξίσωση ερώτων.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

“Ονησίμου, Ευσεβίου”,

την επομένη των ερώτων,

όρκων πίστης και αγάπης,

με τα βέλη

να διεκδικούνε

μες στο ψέμα

λάθη, πάθη,

να καρφώνονται

στο στόχο

άδηλης αναπνοής,

επτασφράγιστης απάτης,

που η λήθη

δεν σκιάζει,

αφού τ’ άλλοθι φωλιάζει

σ’ επί χρήμασι στιγμές

ιερόδουλων Τετάρτης.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Σαπλάρει το καϊκι

με νόημα

στον ωκεανό της ώρας,

σβήνοντας

απ’ το βλέμμα μας

τρελών λεπτών

αντίο.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Ελιάς στεφάνι

σου πρέπει,

για όσα πάλεψε

η νιότη σου

να δώσει στους αιώνες,

ζώντας

στου κορμιού τα όρια

με ψυχή και αξία,

ζητώντας

του μυαλού εφόδια

με ιδανικών σοφία,

νικώντας

ανυπέρβλητα εμπόδια

στης δόξας την πορεία.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Του Απόλλωνα έρωτα,

των Τεμπών ομορφιά,

δεν θέλησες

να ‘ρθεις στο φως

των “σ’ αγαπώ”,

μα έτρεξες να χαθείς

μες στους ψιθύρους

προσευχών,

μες στα φιλιά

άλλων Θεών,

ευωδιαστή Δάφνη

στου Πηνειού τις όχθες,

που χρώμα παίρνεις

απ’ τη λάμψη κεραυνών,

άρωμα απόλυτης άρνησης

στα “θέλω” των παθών.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Ρώμη αγρίων ζώων

ισοπέδωσε πολιτείες,

που ακλόνητα πίστευαν

ότι είναι ανίκητες.

Δεν ρώτησαν,

δεν σιώπησαν,

από ισόποσα

φυλλώματα γλώσσας

με ψεύτικα λόγια

προδόθηκαν.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

“Νίκωνος Μετανοείτε”

στο ημερολόγιο

συννεφιασμένου πρωινού,

με τη βροχή ν’ αντέχει,

αμετανόητα να ξεπλένει

ενοχών Ερινύες,

νίκες και ήττες

σε αμαρτωλές γωνίες

πεζοδρομίων και δωματίων,

στιγμών ελασσόνων

κι ομοίων.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Αγαλμάτων σκιές

αιώνιου πνεύματος

αρχαίων Ελλήνων,

στης ελιάς

το ανίκητο δέος

αψηφούν

τα δελτία πολέμου

κι οδηγούν στην Ειρήνη

με νίκες.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Τι μου λες

τώρα για το χθες,

αφού το άτολμο

“υπέρ πάντων”

και το νευρικό

“κατά πάντων”

υπέγραψε προδοσίες

στη λευκή επιταγή

του μέλλοντός μας.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Λαξεμένα βράχια

με εικόνες

εντόνων συναισθημάτων,

γυμνά καδρόνια

με πίνακες

απρόσωπων ενδυμάτων,

πλάνες κατ’ εξακολούθηση

ανενεργών ηφαιστείων,

αλάνες υπό εξαφάνιση

παιδικών βίων,

πληγές θυμωμένες

σε δίκες στημένες

κι εμείς εντολοδόχοι

ιδεών κλεπταποδόχοι.

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Χάνω τα νιάτα

της ελιάς,

κόβω σεντόνια

πυρκαγιάς,

ελπίδων σωτήρων

αυτοπροσκαλεσμένων,

ορίων δακρύων

περιορισμένων. 

       -

(Από την ανέκδοτη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Μέσα στ’ απλησίαστα

μονοπάτια

της απόλυτης ευτυχίας,

τρέχουμε, κουραζόμαστε,

φωνάζουμε, θυμώνουμε,

μα φταίμε.

Σιωπή.

Βαδίζουμε, χανόμαστε,

γελάμε, αγαπιόμαστε,

μα κλαίμε.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Νοητή γραμμή“, 2005)

Μαραμένο λουλούδι

της φωτιάς.

Θλιμμένη σκέψη

μιας γριούλας.

Πνοή…

Πνοή ζωής

που κόπηκε.

Ελπίδα σβησμένη

απ’ τα χνώτα

της συμφοράς.

Ο καθρέφτης ράγισε.

Τώρα πια

τι να πεις;

Δε σκέφτεσαι.

Μονάχα ζητάς!

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992)  

Μπράβο σου.

Νίκησες!

Δεν πρέπει να λυπάσαι.

Τ’ ανέκδοτά σου ποιήματα

πάντοτε να θυμάσαι

δεν θάφτηκαν,

δεν λύγισαν

στο πέρασμα του χρόνου.

Σαν το χρυσάφι μες στη γη,

μένουν,

ποτέ δεν λιώνουν.

Θ’ αργήσουν,

όμως θα δοθούν

κάποτε στο λαό τους,

να του προσφέρουν

το γλυκό, αθάνατο καρπό τους.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992)

Πήλινα πρόσωπα,

ανέκφραστα,

θαμμένα

κάτω απ’ την άμμο

πολυσύχναστης πλαζ,

με χαμόγελα από μπετόν,

τα πρόσωπά μας.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992) 

Αιωρούμενες λέξεις,

πεσμένες

απ’ τον όγδοο όροφο.

Σκορπισμένα τα γράμματα

νεκρά στο πεζοδρόμιο,

κάτω απ’ τα παπούτσια

των περαστικών.

Ένα “α” κι ένα “ω”

ξεχασμένα σιγοσβήνουν

στην τσέπη ενός διαβάτη.

Για πρώτη φορά

το ένα δίπλα στο άλλο.

Για πρώτη φορά

και τα δυό μαζί,

κοντά στην καρδιά του.

Όμως αδιαφορεί.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Πήλινα πρόσωπα“, 1992)

Μουσικές

με νότες ρεμπέτικου

χαϊδεύουν

το ένα δεύτερο

της διάθεσής μου,

ένα πρωινό

που ο ήλιος

χτίζει με μαεστρία,

απατηλές υποσχέσεις

μνημείων,

που με δέος

ορθώνονται μπροστά μας.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Νοητή γραμμή“, 2005) 

Ναι,

το χελιδόνι

έφερε την άνοιξη,

μ’ ακόμα χιονίζει.

Το χελιδόνι,

το πρώτο φετινό χελιδόνι,

πέθανε.

Η άνοιξη;

Ζει και χωρίς

το πρώτο χελιδόνι.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Ίχνη“, 1985)

Αγαπούσε

τα λουλούδια, τα δέντρα.

Φιλούσε

τις παπαρούνες, τους κρίνους.

Έπαιζε

με τα ζώα, σαν τα παιδιά.

Λάτρευε

τους ανθρώπους, τα πουλιά.

Θυσιαζόταν

για τη ζωή, για την αγάπη.

Την έλεγαν τρελή!

Άραγε γιατί;

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Ίχνη“, 1985)

Λίγο μιλώ,

λίγο γελώ,

λίγο όμως και κλαίω,

γιατί δεν νιώθω το πολύ,

γιατί δεν μετανιώνω

που πάλι θέλησα να πω

πως σ’ αγαπώ

και θέλω

συ να μου μάθεις

την αυγή,

τη νύχτα,

το φεγγάρι,

συ να με πας,

να με μεθάς

με λέξεις

του ονείρου.

       -

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη “Νοητή γραμμή“, 2005)