Την έλεγαν τρελή

Αγαπούσε

τα λουλούδια, τα δέντρα.

Φιλούσε

τις παπαρούνες, τους κρίνους.

Έπαιζε

με τα ζώα, σαν τα παιδιά.

Λάτρευε

τους ανθρώπους, τα πουλιά.

Θυσιαζόταν

για τη ζωή, για την αγάπη.

Την έλεγαν τρελή!

Άραγε γιατί;

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)

Δεν νιώθω το πολύ

Λίγο μιλώ,

λίγο γελώ,

λίγο όμως και κλαίω,

γιατί δεν νιώθω το πολύ,

γιατί δεν μετανιώνω

που πάλι θέλησα να πω

πως σ’ αγαπώ

και θέλω

συ να μου μάθεις

την αυγή,

τη νύχτα,

το φεγγάρι,

συ να με πας,

να με μεθάς

με λέξεις

του ονείρου.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005) 

Μαθήματα του Ναι

Σκιές υφαίνουν

λέξεις πικρές,

προτάσεις με βελόνες.

Δέντρα γερά

πέφτουν μεμιάς,

λεμονανθοί παγώνουν.

Μα εσύ

που καις σαν το φιλί

και λάμπεις σαν το θέλω,

δίνεις μαθήματα του Ναι,

του «σ’ αγαπώ»,

του «νιώθω».

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Αυταπάτες

Κοιτούσα τριγύρω

χωρίς να διαπιστώσω

αν υπήρχε κάποιος

χωρίς όνειρα

και θέλησα να τρέξω

προς τα μπρος,

πετώντας δυο δίχτυα

γεμάτα αυταπάτες.

Μα ξάφνου

η κοπέλα του «παρά πέντε»

με γέμισε λύπη,

γιατί δεν θέλησε

να μου πει το πώς,

το γιατί,

δεν θέλησε να δει

αυτό που έβλεπα.

Δεν έριξα όμως

γραπτές λέξεις

στο πάτωμα,

μήπως τις πατήσει

ο όχλος του «δεν βαριέσαι».

Έτρεξα μες στο λιοπύρι,

με σκέψεις

πνιγμένες στη λίμνη,

που ο χάρτης

δεν θέλει

να βάψει γαλάζια.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Εμμονή του χθες

Η μουσική

χτυπά αλύπητα

τη σκέψη μου,

με νότες μελαγχολίας,

μα η ψυχή μου θέλει

όσο ποτέ άλλοτε

να χορέψει

με τα φωνήεντα

του «Άξιον Εστί».

Τι θέλεις από μένα

γλυκιά εμμονή του χθες;

Άσε το πρώτο σκαλί

της απορίας

και φτάσε μ’ ένα τώρα

στην κορφή της λύτρωσης.

Το μέλλον πλησιάζει,

όσο κι αν με δένεις

μακριά του.

Χαράζει

στο μάρμαρο της νιότης

με στάλες κόκκινου κρασιού,

τα «σ’ αγαπώ» της άνοιξης.

Χαράζει

στο γυαλί της μοναξιάς

με μολύβια πράσινα,

τα χίλια χρώματα του δεν,

που θέλω ν’ αγκαλιάσω.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Λόγχες που πληγώνουν

Η νύχτα με γέλασε

σαν θέλησα τ’ άστρα να κλέψω.

Κι απλώθηκε η ελπίδα

της δύναμης, της αίσθησης,

η απειλή της νίκης.

Και πάλεψα με όνειρα,

κυνηγώντας εφιάλτες

του μεσημεριού,

κυνηγώντας λόγια της χαράς

που γίνηκαν λόγχες.

Δεν θέλησα να πω

πως αντίκρισα το τέλος,

πως ξέχασα το χαμόγελο

μιας νέας αρχής.

Πληγές που δεν νιώθω

το πόσο πονούν,

κοιτώ να γεμίζουν

εμένα, εσένα.

Κι η αλήθεια της κίνησης,

η αλήθεια του φρένου,

δεν γέλασε σαν έψαλα

τη φράση ενός ύμνου.

Μιλιά, ησυχία

και σίγουρες νότες

που γίνηκαν λόγχες,

που μ’ έπνιξαν σε δάση

με λίμνες του ανέμου,

που γύρισαν μια λέξη

σαν δείκτη ρολογιού

πίσω στο χρόνο.

Ναι, η λύση με θαμπώνει

κι ελπίζω στο αδιέξοδο.

Ναι, η θύμηση με λιώνει

και νιώθω την ανάσα μου

να καίει, να με παγώνει,

λόγχη γεμάτη δάκρυα,

λόγχη γεμάτη θάρρος.

Δεν γέρασα κι ας θέλησα

να πιω το γέλιο,

δεν γέρασα ανώφελα

στην κορφή της ζήσης,

σαν μου ‘παν πως δεν έφταιγα

για τ’ αύριο του τώρα.

Κι απλώθηκε η ένταση

του άγχους, της θυσίας.

Και μίσησα τις υπερβολές,

τα λάθη, τις υποσχέσεις.

Και μίσησα κι αγάπησα

λόγχες που με πληγώνουν.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)