Την έλεγαν τρελή

Αγαπούσε

τα λουλούδια, τα δέντρα.

Φιλούσε

τις παπαρούνες, τους κρίνους.

Έπαιζε

με τα ζώα, σαν τα παιδιά.

Λάτρευε

τους ανθρώπους, τα πουλιά.

Θυσιαζόταν

για τη ζωή, για την αγάπη.

Την έλεγαν τρελή!

Άραγε γιατί;

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)

Advertisements

Δεν νιώθω το πολύ

Λίγο μιλώ,

λίγο γελώ,

λίγο όμως και κλαίω,

γιατί δεν νιώθω το πολύ,

γιατί δεν μετανιώνω

που πάλι θέλησα να πω

πως σ’ αγαπώ

και θέλω

συ να μου μάθεις

την αυγή,

τη νύχτα,

το φεγγάρι,

συ να με πας,

να με μεθάς

με λέξεις

του ονείρου.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005) 

Μαθήματα του Ναι

Σκιές υφαίνουν

λέξεις πικρές,

προτάσεις με βελόνες.

Δέντρα γερά

πέφτουν μεμιάς,

λεμονανθοί παγώνουν.

Μα εσύ

που καις σαν το φιλί

και λάμπεις σαν το θέλω,

δίνεις μαθήματα του Ναι,

του «σ’ αγαπώ»,

του «νιώθω».

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Αυταπάτες

Κοιτούσα τριγύρω

χωρίς να διαπιστώσω

αν υπήρχε κάποιος

χωρίς όνειρα

και θέλησα να τρέξω

προς τα μπρος,

πετώντας δυο δίχτυα

γεμάτα αυταπάτες.

Μα ξάφνου

η κοπέλα του «παρά πέντε»

με γέμισε λύπη,

γιατί δεν θέλησε

να μου πει το πώς,

το γιατί,

δεν θέλησε να δει

αυτό που έβλεπα.

Δεν έριξα όμως

γραπτές λέξεις

στο πάτωμα,

μήπως τις πατήσει

ο όχλος του «δεν βαριέσαι».

Έτρεξα μες στο λιοπύρι,

με σκέψεις

πνιγμένες στη λίμνη,

που ο χάρτης

δεν θέλει

να βάψει γαλάζια.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Εμμονή του χθες

Η μουσική

χτυπά αλύπητα

τη σκέψη μου,

με νότες μελαγχολίας,

μα η ψυχή μου θέλει

όσο ποτέ άλλοτε

να χορέψει

με τα φωνήεντα

του «Άξιον Εστί».

Τι θέλεις από μένα

γλυκιά εμμονή του χθες;

Άσε το πρώτο σκαλί

της απορίας

και φτάσε μ’ ένα τώρα

στην κορφή της λύτρωσης.

Το μέλλον πλησιάζει,

όσο κι αν με δένεις

μακριά του.

Χαράζει

στο μάρμαρο της νιότης

με στάλες κόκκινου κρασιού,

τα «σ’ αγαπώ» της άνοιξης.

Χαράζει

στο γυαλί της μοναξιάς

με μολύβια πράσινα,

τα χίλια χρώματα του δεν,

που θέλω ν’ αγκαλιάσω.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Λόγχες που πληγώνουν

Η νύχτα με γέλασε

σαν θέλησα τ’ άστρα να κλέψω.

Κι απλώθηκε η ελπίδα

της δύναμης, της αίσθησης,

η απειλή της νίκης.

Και πάλεψα με όνειρα,

κυνηγώντας εφιάλτες

του μεσημεριού,

κυνηγώντας λόγια της χαράς

που γίνηκαν λόγχες.

Δεν θέλησα να πω

πως αντίκρισα το τέλος,

πως ξέχασα το χαμόγελο

μιας νέας αρχής.

Πληγές που δεν νιώθω

το πόσο πονούν,

κοιτώ να γεμίζουν

εμένα, εσένα.

Κι η αλήθεια της κίνησης,

η αλήθεια του φρένου,

δεν γέλασε σαν έψαλα

τη φράση ενός ύμνου.

Μιλιά, ησυχία

και σίγουρες νότες

που γίνηκαν λόγχες,

που μ’ έπνιξαν σε δάση

με λίμνες του ανέμου,

που γύρισαν μια λέξη

σαν δείκτη ρολογιού

πίσω στο χρόνο.

Ναι, η λύση με θαμπώνει

κι ελπίζω στο αδιέξοδο.

Ναι, η θύμηση με λιώνει

και νιώθω την ανάσα μου

να καίει, να με παγώνει,

λόγχη γεμάτη δάκρυα,

λόγχη γεμάτη θάρρος.

Δεν γέρασα κι ας θέλησα

να πιω το γέλιο,

δεν γέρασα ανώφελα

στην κορφή της ζήσης,

σαν μου ‘παν πως δεν έφταιγα

για τ’ αύριο του τώρα.

Κι απλώθηκε η ένταση

του άγχους, της θυσίας.

Και μίσησα τις υπερβολές,

τα λάθη, τις υποσχέσεις.

Και μίσησα κι αγάπησα

λόγχες που με πληγώνουν.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Κλαίγοντας

Κλαίγοντας

πληγώνω

της πόλης τα φύλλα

κι απλώνω

ελπίδα

στης νιότης τη μέρα.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Αλλόκοτος κόσμος

Είδα φωτιές

στις ψυχές των ανθρώπων.

Θαύμασα τα έργα τους.

Φώναξα «βοήθεια»

στη σιωπή.

Απελπίστηκα.

Έσπρωξα το φόβο

στα Τάρταρα.

Ανδρώθηκα.

Τράβηξα τη νιότη

απ’ τα θεριά.

Μπόρεσα.

Σκέπασα με αγάπη

τα τριγύρω μου.

Λευτερώθηκα.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)

Ίχνη από φιλιά

Στο δήθεν τέλος

ανεκπλήρωτων ερώτων

κι αμέτρητων δεινών,

στα τόσα άλλοθι

ψεμάτων ενηλίκων

κι επίπλαστων παθών,

ξάφνου Εσύ,

με το βάδισμα

των περαστικών

πάνω σου

να σκοντάφτει,

ν’ αφήνεις

πίσω σου

ίχνη από φιλιά.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Κατά αγνώστων

Στη λογική ανοικτών θυρών,

υπό το φως

μισοσβησμένων αξιών,

ευχετήριες κάρτες

δημοσίων σχέσεων,

με μηνύσεις

κατά αγνώστων.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Τα τέλεια των Αγίων

Όρθιος κι εγώ,

σε αναμονή,

λίγο πριν

τα τέλεια των Αγίων

σου σφίξουν το χέρι

κι αγγίξουν

την κοφτή ανάσα μου.

       – 

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Το τέλος

Η γεύση των φρούτων

δεν φεύγει

απ’ το στόμα μου,

μα η πίκρα των λόγων

γκρεμίζει τα σύννεφα

και στύβει το χιόνι,

μετρώντας τα βότσαλα.

Μα εσύ

δεν μου είπες

γιατί με ξεγέλασες,

γιατί με τον πόνο

και τ’ άδικο θέλησες,

να πεις πως το τέλος

πάντα με δάκρυα

καίγεται.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Στάχτη

Το τζάκι

θέλησε

να βάλει τελεία,

στην πρόταση

που ο δρόμος

των ονείρων μου

κόλλησε

στη λέξη ευτυχία,

με σπίθες

από βρεγμένα κούτσουρα

που μάζεψα

από μέσα μου,

που τόλμησα

να τα κάνω στάχτη.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Η Ποίηση

Σαν έρωτας

αστράφτει φως,

σαν πίστη

μας κρατάει,

σαν παντοκράτωρ

μας νικά,

σαν πίκρα

μας κεντάει,

η Ποίηση!

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Αρνήσεις

Βουή αυτοκινήτων

σφραγίζει το ξημέρωμα,

με κοφτές απαντήσεις,

με ανένδοτες αρνήσεις,

που επαναλαμβάνονται

ρητά

κάθε δειλινό.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Σμιλεύω

Σμιλεύω

όνειρα πλατιά

να γίνουν

αστροναύτες.

      

Σμιλεύω

ελπίδες φωτεινές,

να γίνουν

επαναστάτες.

      

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Το μέλλον

Φτερό αετού

θαμμένο στην άσφαλτο,

σιγή ατέρμονη

απόλυτου μηδενός,

λατέρνα σπασμένη

στο τζάκι της βροχής,

το Μέλλον!

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Πήλινα πρόσωπα«, 1992)

Νίκη

Σύντομη

της νίκης η ζωή.

Κολλάει

στη λάσπη των λαθών,

στη λάσπη της ασφάλτου.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Πήλινα πρόσωπα«, 1992)

Επανάληψη

Συνάντησα

στη μέση του δρόμου

ένα παλιό μου λάθος

και το προσπέρασα.

Βιάστηκα

να επαναλάβω

τον εαυτό μου.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Πήλινα πρόσωπα«, 1992)

Θίνες

Ο χρόνος είναι άνεμος,

που με το φύσημά του

πάνω στην άμμο της ζωής,

θίνες

με λύπες ή χαρές,

εδώ κι εκεί σωριάζει.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)

Κραυγή

Η λήξη που ακούστηκε

του πρώτου ημιχρόνου,

κραυγή

ασάλευτου βοριά,

μαρμαρωμένου φόνου,

φανέρωσε

απ’ το βλέμμα της

το πέρασμα του χρόνου.

      

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)

Σας μιλώ

Σας μιλώ,

μην αδιαφορείτε.

Αυτή η στιγμή,

για μένα

είναι σημαντική.

Είμαι ευτυχισμένος.

Αυτά είπα

κι όλοι λυπήθηκαν.

Έφυγαν

με σκυμμένο κεφάλι.

      

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)

Τι ζητώ

Κουβάρι

οι προσευχές

ψιθυρίζουν

φοβισμένες.

Ανόητα Εγώ

πνίγονται,

δίχως ποτέ

να μάθεις

τι ζητώ.

      

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Κανόνες και οράματα

Η ζωή μετράει

τους κανόνες,

η δύση τις εξαιρέσεις τους.

Η βροχή πίνει

τους αιώνες,

η άνοιξη τα όνειρά μας.

Ο αετός βλέπει

τις ηλιαχτίδες

κι η νιότη τα οράματα.

      

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή», 2005) 

Όρια

Θραύσματα γυαλιών

στο άδειο δωμάτιο

των άναρθρων ψιθύρων,

ματώνουν

τα όριά μας,

γεμίζουν

με πληγές

το χάδι της ψυχής μας.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Ίσως

Το σύννεφο πάλεψε

με την άμμο

κάτω απ’ τη βροχή

των όχι και των ναι,

πατώντας με δύναμη

στη λογική,

που ακούει

το αδιέξοδο των ίσως.

      

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Τα μην και τα μηδέν

Η νύχτα

που έπνιξε

τις ατέλειωτες στιγμές

που ήθελα

να ζήσω,

πέρασε

χωρίς ν’ ανάψω

το κερί,

που ήθελα

να ζεστάνει

τα μην και τα μηδέν.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή», 2005)