Κοιτούσα τριγύρω

χωρίς να διαπιστώσω

αν υπήρχε κάποιος

χωρίς όνειρα

και θέλησα να τρέξω

προς τα μπρος,

πετώντας δυο δίχτυα

γεμάτα αυταπάτες.

Μα ξάφνου

η κοπέλα του «παρά πέντε»

με γέμισε λύπη,

γιατί δεν θέλησε

να μου πει το πώς,

το γιατί,

δεν θέλησε να δει

αυτό που έβλεπα.

Δεν έριξα όμως

γραπτές λέξεις

στο πάτωμα,

μήπως τις πατήσει

ο όχλος του «δεν βαριέσαι».

Έτρεξα μες στο λιοπύρι,

με σκέψεις

πνιγμένες στη λίμνη,

που ο χάρτης

δεν θέλει

να βάψει γαλάζια.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s