Λευκή επιταγή

Τι μου λες

τώρα για το χθες,

αφού το άτολμο

«υπέρ πάντων»

και το νευρικό

«κατά πάντων»

υπέγραψε προδοσίες

στη λευκή επιταγή

του μέλλοντός μας.

       –

(Από την νέα ποιητική συλλογή «Ενδόγραμμα» του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Κλεπταποδόχοι

Λαξεμένα βράχια

με εικόνες

εντόνων συναισθημάτων,

γυμνά καδρόνια

με πίνακες

απρόσωπων ενδυμάτων,

πλάνες κατ’ εξακολούθηση

ανενεργών ηφαιστείων,

αλάνες υπό εξαφάνιση

παιδικών βίων,

πληγές θυμωμένες

σε δίκες στημένες

κι εμείς εντολοδόχοι

ιδεών κλεπταποδόχοι.

       –

(Από την νέα ποιητική συλλογή «Ενδόγραμμα» του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Τα νιάτα της ελιάς

Χάνω τα νιάτα

της ελιάς,

κόβω σεντόνια

πυρκαγιάς,

ελπίδων σωτήρων

αυτοπροσκαλεσμένων,

ορίων δακρύων

περιορισμένων. 

       –

(Από την νέα ποιητική συλλογή «Ενδόγραμμα» του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

Απόλυτη ευτυχία

Μέσα στ’ απλησίαστα

μονοπάτια

της απόλυτης ευτυχίας,

τρέχουμε, κουραζόμαστε,

φωνάζουμε, θυμώνουμε,

μα φταίμε.

Σιωπή.

Βαδίζουμε, χανόμαστε,

γελάμε, αγαπιόμαστε,

μα κλαίμε.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Νοητή γραμμή«, 2005)

Στο νεκρό ποιητή της αφάνειας

Μπράβο σου.

Νίκησες!

Δεν πρέπει να λυπάσαι.

Τ’ ανέκδοτά σου ποιήματα

πάντοτε να θυμάσαι

δεν θάφτηκαν,

δεν λύγισαν

στο πέρασμα του χρόνου.

Σαν το χρυσάφι μες στη γη,

μένουν,

ποτέ δεν λιώνουν.

Θ’ αργήσουν,

όμως θα δοθούν

κάποτε στο λαό τους,

να του προσφέρουν

το γλυκό, αθάνατο καρπό τους.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Πήλινα πρόσωπα«, 1992)

Αντίθεση

Ναι,

το χελιδόνι

έφερε την άνοιξη,

μ’ ακόμα χιονίζει.

Το χελιδόνι,

το πρώτο φετινό χελιδόνι,

πέθανε.

Η άνοιξη;

Ζει και χωρίς

το πρώτο χελιδόνι.

       –

(Από την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη «Ίχνη«, 1985)